Yok etme dürtüsünü yaratıcıdır' diyen anarşistlerin bu fikrinin kapitalizmin de düşüncesi olduğunu vurgulayan ‘Cosmopolis', bir fikrin öngörülü olduğu oranda diğerlerini geride bırakacağını savunuyor.Don DiCillo'nun romanından uyarladığı 'Cosmopolis'te, 'genç bir kapitalistin acıları'nı anlatıyor. Film, içinde bulunduğumuz gidişatın yarattığı bireyin psikolojine ilişkin bir metin sayılabilir.Terörün hemen kapısının önünde beklediği, kendisine yönelik protestoların ayyuka çıktığı, ölmeyi ve öldürmeyi ulusal spordan sayan, en sadık dostunu, partnerini bile gözünü kırpmadan gözden çıkarabilen, kendisinden başkasını tanımayan, narsist ve de paranoyak bir ABD.
Cosmopolis gibi hareket yönünden tembel, konuşma yönünden geveze bir filmin, içi 'sözüm ona' felsefe yüklü meslek hikayelerinden oluşması, ilgiyi ayakta tutmak için yeterli değil. Yetersizliğin yanı sıra 'kapitalistler kötüdür ancak fakirler de birbirini yemekle meşguller' gibi bir önermeye bağlanan, nereden tutarsanız tutun elinizde kalan bir duruşu var filmin. Bunu Cronenberg stili bir deneysel sinema örneği olarak ele alıp, yapmak istediğine karşı saygı duymaya çalıştığımızda ise filmin içerisine serpiştirilmiş geçmişin ruhları ile karşılaşıyor ve 'hani deneyseldi?' sorusuyla başbaşa kalıyoruz.
Her şeyi yapma fırsatı elindeyken, risk içinde yaşanan bir hayatın ve normal bir insanın kaldıramayacağı sorumlulukların içerisinde kaybolmuş bu genç adam, aynı zamanda duygularından da arınmış bir kayıp ruh şeklinde tasvir edilmiş. İşi hakkında konuşurken bunun altını doldurabilecek belli bir bakış açısına sahip olduğu aşikar, bu bakış açısının kendine göre doğru, insanlık için yanlış olduğu fikri ise filmin tartışma yaratmak isteyen tarafı. Bu ikilemi yaratmak isterken Don DeLillo'nun orijinal diyaloglarını filmin içerisine hiç değiştirmeden eklemleyen Cronenberg'in, her biri 'şu anda büyük cümle geliyor' şeklinde tezahür eden fikir alışverişlerini peliküle aktarması ise tam anlamıyla bunaltıcı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder